Dutch blog

Ergens

 

Dolend door de zandzee van het leven

gloeiend. kreun ik vaak een jammerklacht.

Ergens echter weet ik, haast vergeten,

bloeien tuinen, schaduwrijke pracht.

 

Ergens echter in mijn verste dromen

weet ik dat een rustplaats op mij wacht.

Waar de ziel tenslotte thuis kan komen.

Waar ze wachten: sluimer, sterren, nacht.

 

Herman Hesse

Verwelkt blad

 

Elke bloesem wil tot vrucht

Elke morgen wil avond worden,

Niets eeuwig bestaat op aarde

dan de verandering, het verwaaien.

 

Ook de mooiste zomer wil

ooit eens herfst en verwelking ervaren.

Houd, jij blad, je geduldig stil

wanneer de wind je wil ontvoeren.

 

Speel je spel en verzet je niet

Laat het stil gebeuren

Laat door de wind, die je breekt,

je naar huis toe waaien.

 

Herman Hesse

Het is schaduwrijk en stil, in mijn hutje
in het bos. Vandaag 12 juni 2017

 

De vogels zingen, rozen bloeien.

De vergankelijkheid streelt me zacht.

 

Ik heb nog twee volle weken
hier in Oisterwijk.

Dit is de Stilte voor de Storm.

 

"We zijn maar als de blaren in de wind,

ritselend langs de zoom van oude wouden

en alles is onzeker, en hoe zouden

wij weten wat alleen de wind weet, kind ???”

 

Dicht Adriaan Roland Holst in Zwervers Liefde.

 

Dit liet ik verschijnen, dansend in het

smaragd groene, parelende licht
dat mij omhult. Vervuld.

 

Al spiralend, slingerend, vrij stromend reis ik door Tijd en Ruimte heen.

 

In gebed.

Moge de zachte krachten sterker worden.

 

Mooi Oud in Amersfoort

 

Een kleine Amersfoortse kei,

met fraai gekerfd gezicht

lachte mij toe vandaag, 27 juli 2016

op een zandpad in het bos van Klein-Zwitserland.

 

Nu droomt die steen

mooie dromen in Almere

rustend op een keramische vloer tegel van Italiaanse makelij

opzicht bij mij.

 

Het wordt me duidelijk: ik verlang naar droge, stevige en licht-

gevende grond. Betrouwbare, taaie ondergrond.

Waar ik mooi oud kan worden. Kan stranden en landen.

Waar elders in Nederland kan dat

op een steeds lager-wordende delta van klei en zinkend polderland,

met maar een beetje hogerliggend gestrand zand?

 

Ik wandel met een Amersfoortse kennis en met hond

'een blokje' , in het rond. Op 'de berg'.

Langs oude voorbije tijden: langs een grafheuvel, een watertoren en het Belgenmonument.

En langs het verlaten Lichtenberg gebouw.

Dat kijkt ons aan als een dood karkas in het gras.

 

 

Op het hoogste punt op de Amersfoortse Berg stond ooit een galg.

Er is geen spoor meer van te vinden. Het oude bos is er nog steeds,
nu aangenaam groen. Met hier en daar wat zand

met vrij liggende boomwortels van bomen

en waterpoeltjes en zijn de heuvelige ruggen,

overgebleven uit de ijstijd, nog goed te zien.

Ik zie steentjes, gruis. Is het van het ooit afgegraven grind?

Er ligt een zwerfkei die ik zomaar vind.

Een kleine kei, vol geleefd leven.

 

Oh wat ben ik blij. Dat ik aan de voet van deze berg midden in dit

Grote Groene Hart van Nederland kom wonen.

Hier, op oude grond.

Hier, juist hier, zie ik mijzelf, met mijzelf, zelfs zonder hond of

kennis, in de toekomst nog vaak dwalen.

Hier kan ik de Eeuwigheid ervaren.

 

Als een mooie kleine zwerfkei komen hier al mijn inkervingen vrij.

Groeven, rimpels, sporen, plooien, pukkels, butsen,

Vlekken, oneffenheden. aaien, sproeten, spatten, bulten.

De krassen op mijn ziel.

Mijn ware gezicht.

 

Hier ben ik op mijn plek.

Kan ik verstillen en stralen.

 

 

 

'Kleine Amersfoortse kei'

info@caroladevriesrobles.nl